Η Βάσω, μετά από μια δύσκολη κατάσταση στο σπίτι, κατέληξε μέσω φορέων, Αστυνομίας και Νοσοκομείου σε ίδρυμα, όπου έμεινε τελικά πέντε χρόνια αντί για λίγες μέρες. Εκεί βίωσε απομόνωση και έλλειψη εμπιστοσύνης, αλλά και σημαντικές σχέσεις με άλλα κορίτσια.
Φεύγοντας χωρίς καμία προετοιμασία, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην κοινωνία και την οικογένεια, προσπαθώντας σήμερα να χτίσει τη ζωή της από την αρχή.
Μπορείς να ακούσεις το podcast στο spotify εδώ
Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση του.
Εισαγωγή
8 άνθρωποι, 8 ιστορίες από ιδρύματα
Σειρά podcasts « Τα ιδρύματα δεν είναι λύση»
Ένα πρόγραμμα για την ενδυνάμωση και την ορατότητα των ανθρώπων που ζουν σε ιδρύματα στην Ελλάδα και για την προώθηση της αποιδρυματοποίησης.
Παραγωγή: TANDEM
Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Τούντας
Εκφώνηση: Ελεάννα Αποστολάκη
‘Η δράση υλοποιείται με την υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση στο πλαίσιο του προγράμματος «Σημεία Στήριξης» που συγχρηματοδοτούν δέκα κοινωφελείς οργανισμοί”
[μουσική εισαγωγής]
Βάσω:
Θυμάμαι ότι είχα πάει στα κορίτσια, σε κάτι φίλες μου που είχα και τους είχα πει το σκηνικό… το ότι γίνεται στο σπίτι και εκνευρίστηκαν με την όλη φάση του σπιτιού και τα λοιπά και πήγαμε να το πούμε στο Χαμόγελο του Παιδιού. Και ήμουν σε φάση ότι φοβόμουνα και δεν το συμπαθούσα και το Χαμόγελο του Παιδιού….
Οπότε είχα πάει στη μητέρα μου να της πω, δεν με πίστεψε… και ουσιαστικά πήγαμε στο Χαμόγελο του παιδιού, είχαμε πάρει τηλέφωνο για την ακρίβεια. Νομίζανε ότι τους κάνουμε φάρσα, μέχρι που μίλησε η φίλη μου, και τους είπαν ότι ουσιαστικά να το πούμε στην Αστυνομία και τα λοιπά, και ουσιαστικά πήγαμε στην Αστυνομία … το είπαμε. Έμεινα εκεί πέρα μια μέρα. Μου είπαν ότι την επόμενη θα πάω σπίτι … εεε την επόμενη μέρα ουσιαστικά με πήρε νομίζω το Χαμόγελο του Παιδιού και με πήγε στο Νοσοκομείο.
Έμεινα τρες μέρες στο Νοσοκομείο και τρεις…ε τρεις μήνες στο Νοσοκομείο και τρεις μήνες Παιδοψυχιατρικό. Και από εκεί πέρα με πήρε ξανά το Χαμόγελο του Παιδιού. Ήταν να με πάνε στην Κιβωτό, νομίζω, και τους είχα πει ότι δεν θέλω … γενικά να πάω κάπου.
Και με πήγανε στην Αγία Βαρβάρα. Αυτό ουσιαστικά. Και απλώς ένιωθα ότι μου είχαν πει και εμένα τα ίδια ότι θα μείνω εκεί πέρα μερικές μέρες μέχρι να δουν τι θα γίνει … και πάνω κάτω αυτά.
Ήμουνα κυριολεκτικά μόνη μου, αντικοινωνικός άνθρωπος και ήμουν σε φάση ότι ωραία θα μείνω λίγες μέρες, οπότε θα το αντέξω. Και τελικά κατέληξα να μένω πέντε χρόνια.
Ουσιαστικά είχε έρθει η οικογένειά μου να με βλέπει και τα λοιπά γιατί είχα πάει στο Νοσοκομείο Αγία Βαρβάρα και στο απέναντι κτίριο ήταν ο αδελφός μου, ο Παναγιώτης μαζί με την αδελφή μου.
Και μας έβλεπαν… περισσότερο τα αδέλφια μου, γιατί ήταν πιο μικρότερα και που και που ερχόντουσαν και σε εμένα.
[απαλή μουσική]
Μπήκα μέσα, ένα μεγάλο κτίριο, ένας φύλακας, που ήταν σε φάση ότι έφεραν κι άλλο παιδί μάλλον [γελώντας] και το ότι απλά σκεφτόμουν ωραία … τι κάνω τώρα; τι πρέπει να κάνω;
Δεν μπορούσα να βγω έξω γιατί επιτρεπόταν μετά από μια ηλικία. [παύση]
Δεν μπορούσα να βγω έξω, οπότε έπρεπε να κάνεις δήλωση, αν θυμάμαι, για να βγεις αλλά και πάλι δεν μου επιτρεπόταν. Έβγαινα μόνο με τα κορίτσια αν ήταν να πάω περίπτερο και στο σχολείο με πηγαίνανε με το υπηρεσιακό ( αυτοκίνητο της δομής).
Ουσιαστικά τους είχα πει ότι θέλω να ασχοληθώ με κάτι, αλλά αυτό έγινε μετά από μερικά χρόνια … και τους είχα πει ότι θέλω να κάνω Νοηματική την οποία την έκανα κιόλας, αν και την παράτησα, αλλά ναι ουσιαστικά μόνο αυτό.
Στην αρχή ήμουν λίγο απομονωμένη, δεν ήξερα τι να κάνω …εεε είχα γνωρίσει και μια κοπέλα την οποία την είχα γνωρίσει στο Νοσοκομείο, οπότε αρχίσαμε λίγο να μιλάμε και τα λοιπά, μέχρι που ήρθαν και τα υπόλοιπα κορίτσια και άρχισαν να μου μιλάνε.
Και ουσιαστικά γίναμε μια παρέα με τα χρόνια, τις οποίες μπορώ να πω ότι δεν θα τις άλλαζα μερικές από αυτές.
[απαλή μουσική]
Είναι κάπως φοβιστικά το ότι, ως άτομο που δεν μπορώ να εμπιστευτώ πολύ εύκολα, είναι το ότι [παύση] είναι φοβιστικά και ότι ένιωθα απομονωμένη, το ότι δεν μπορούσα να πω κάτι γιατί ήξερα ότι μετά θα χαθεί η έπαφη… που φεύγανε κιόλας μερικοί. Και είναι και το ότι δεν μπορούσα να εμπιστευτώ κιόλας άτομα τα οποία δεν γνώριζα πάρα πολύ καλά.
Ερώτηση: Όταν λες ότι θα έφυγαν μερικοί, εννοείς από το προσωπικό ή… ;
Β: Από το προσωπικό. Ανέπτυξα (σχέση) με δύο άνθρωπους από το προσωπικό και ήταν πάρα πολύ καλοί άνθρωποι, μπορώ να πω και πολύ φροντιστικοί. Με έκαναν να ανοιχτώ και να νιώσω λίγο πιο οικεία… αλλά και πάλι ήταν το ότι …δεν είχα τόσο πολύ [παύση] την εμπιστοσύνη.
Έχω και καλές και κακές αναμνήσεις από το ίδρυμα.
Οι περισσότερες μπορώ να πω ότι είναι ωραίες γιατί ήταν μαζί με τα κορίτσια. Ε…είναι το ότι χάρη στα κορίτσια ευτυχώς, μπορούσα να ζω [παύση] λίγο πιο ωραία.
Ήμουν σε φάση το ότι δεν θέλω να φύγω μόνο και μόνο γιατί μπορεί να τις χάσω.
Αλλά επίσης ήμουν σε φάση το ότι θέλω να φύγω γιατί δεν ένιωθα ότι ανήκω εκεί πέρα, ουσιαστικά.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια αναμνήση την οποία… είναι καλή.
Ήταν τότε που η Έφη είχε φύγει και είχε γυρίσει με σπασμένο πόδι και απλώς την έκανα βόλτες με την καρέκλα.
Δεν σκεφτόμουν το έξω. Σκεφτόμουν ότι απλά μάλλον θα μεγαλώσω εκεί πέρα και δεν θα με νοιάζει τίποτα.
Ότι επειδή δεν μας μαθαίνανε ότι κάποια στιγμή θα φύγουμε από εκεί πέρα … ήταν σαν να μας έλεγε ότι θα μείνετε εδώ πέρα, και στο τέλος απλά μας πετάγανε …. κάτι τέτοιο.
Οπότε ήμουν σε φάση, ότι δεν χρειάζεται να μάθω τίποτα γιατί δεν θα μου χρησιμεύσει σε τίποτα. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω για το μέλλον μου γιατί ήταν ήδη προκαθαρισμένο.
[απαλή μουσική]
Όταν ήταν να φύγω ουσιαστικά, είχε έρθει ο πατέρας μου και μιλήσαμε με την κοινωνική λειτουργό και εκείνη την ημέρα απλώς μας είπαν ότι φεύγω.
Απλά έφυγα μαζί με τον πατέρα μου, πήγαμε σπίτι και μετά από λίγες μέρες, αν θυμάμαι καλά, απλά δεν μπορούσα να ζήσω στο σπίτι μου γιατί μου φαινόταν λίγο ξένο … επίσης ένιωθα και πάλι ότι δεν ταιριάζω εκεί πέρα, γιατί είχα συνηθίσει τελείως διαφορετικά και απλά πήγα και εγκαταστάθηκα στο σπίτι της Έφης. (μιας φίλης από το ίδρυμα που είχε φύγει και έμενε σε διαμέρισμα).
Δεν με είχαν προετοιμάσει καθόλου, απλώς μου λένε φεύγεις κι αυτό….
Ερώτηση: Πόσο χρονών ήσουν όταν έγινε αυτό;
Β: Ήμουν 15 ή 16 κάπου εκεί.
Πριν φύγω, τους έλεγα …έλεγα στην κοινωνική λειτουργό ότι ΔΕΝ θέλω να πάω σπίτι, ότι θέλω να πάω κάπου αλλού ή ξέρω εγώ να μείνω στο Ίδρυμα ή κάτι και δεν με άκουγαν.
Ήταν σε φάση ότι θα πάω σπίτι.
[απαλή μουσική]
Τώρα τελείωσα τη Νοσηλευτική, σπούδασα και pet grooming. Την Νοηματική τελικά δεν την τελείωσα.
Τώρα απλά δουλεύω για να υπάρχω. [γέλιο]
(Ερώτηση: έχεις κάποιο όνειρο;)
Έχω το να γίνω φωτογράφος. Ήθελα επίσης και η Πυροσβεστική, αλλά μάλλον δεν είναι για μένα, οπότε είπα να πάω φωτογράφος.
[απαλή μουσική]
Θα ήθελα να μάθω το πώς να ζήσω στην κοινωνία, το τι πρέπει να κάνω, το να μου δείξων να έχω λίγο περισσότερη αυτοπεποίθηση, ότι απλά δεν είμαι ένα [παύση] άτομο το οποίο απλά υπάρχει. Ότι γενικά το πώς να ζήσω στην κοινωνία ,περισσότερο.Τι υποχρεώσεις έχω, γιατί δεν μου τα δίδαξαν αυτά. Οπότε ήμουν σε φάση το ότι πρέπει να κάνω κάτι αυτή τη στιγμή; Πώς πρέπει να πληρώσω έναν λογαριασμό; πώς πρέπει να νοικιάσω σπίτι; πού θα βρω ένα σπίτι; πώς θα μπορέσω να ζήσω μόνη μου την ώρα που ουσιαστικά δεν το έκανα ποτέ αυτό.
[απαλή μουσική]
Ερώτηση: Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι ώστε να μην γίνουν τα πράγματα έτσι, δηλαδή. Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι … να είχατε σαν οικογένεια ίσως κάποια στήριξη από κάπου, από την Πρόνοια, από κάποιες υπηρεσίες, ώστε να μην αναγκαστείτε, να χωριστείτε σαν οικογένεια με τα αδέρφια σου και να πας σε ίδρυμα. Θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι για να μην γίνει αυτό;
Β: Πιστεύω ότι θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι, όπως ας πούμε, να πήγαιναν σε ψυχολόγο ίσως οι γονείς μου ή ας πούμε να τους βοηθούσε ίσως το κράτος με κάτι; δεν ξέρω, ή απλώς να είχαμε φωνάξει έναν κοινωνικό λειτουργό ή ίσως απλά η οικογένειά μου να άκουγε αυτά που της έλεγα. Είναι το ότι δεν με άκουγαν όταν τους μιλούσα για κάτι συγκεκριμένο ή το οτιδήποτε, οπότε κάπως έτσι κατέληξα και στο ίδρυμα.
[απαλή μουσική]
Έχω κρατήσει επαφή με την οικογένειά μου. Μιλάμε, αν και δεν είναι ότι την πολυαγαπώ ή την πολυεμπιστεύομαι, έχω ουσιαστικά τους φίλους μου, αυτούς που έχω επιλέξει να τους νιώθω πιο κοντά μου. Αυτοί, ναι, για μένα είναι η οικογένεια.
[απαλή μουσική]
Αν θέλεις να ακούσεις και άλλες ιστορίες ακολούθησέ μας στο https://tandem-org.gr/αποϊδρυματοποίηση
Η δράση υλοποιείται με την υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση στο πλαίσιο του προγράμματος «Σημεία Στήριξης» που συγχρηματοδοτούν δέκα κοινωφελείς οργανισμοί.
